شمارهٔ ۳۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وباست۸ بیت

هرآنکه طالب آنحضرت است مطلوب استمحب دوست بتحقیق عین محبوب است

تراست یوسف کنعتان درون جان پنهانولی چه سود که چشمت بچشم یعقوب است

دوای درد درون را از درون بطلباگر چه درد تو افزون ز درد ایّوب است

مگو که هیچ نداریم ما بدو نسبتکه نیست هیچکسی کاو بدو نه منسوب است

نمونه ایست ز دیوان دفتر حسنشهرآنچه در ورق کاینات مکتوب است

بحسن چهره او درنگر که بس نکوستبخط دوست نظر کن که خط او خوب است

ز حسن اوست که در کاینات پیوستهخراش و ولوله و شور و جوش آشوب است

ز مغربی است که رویش زمغربی است نهانکه مغربی به خود از روی دوست محجوب است

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل به عشق و محبت نسبت به یک شخص خاص، که به نظر می‌رسد پیامبر یا امام معصوم است، اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هر فردی که خواستار آن شخص باشد، خود نیز مطلوب و محبوب است. او تأکید می‌کند که درون انسان، یوسف زیبایی است که پنهان مانده و در جستجوی درمان درد درون باید باشد. شاعر به دردهای عمیق انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید حتی اگر درد انسان بیشتر از درد ایوب باشد، باید به درون خود نگاه کند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند رابطه‌ای با آن محبوب نداشته باشد و همه به نوعی به او مربوط هستند. او زیبایی چهره محبوب را ستایش کرده و می‌گوید که زیبایی او باعث شور و نشاط در کائنات شده است. همچنین به محبوبی که از مغرب می‌آید اشاره می‌کند و می‌گوید که او به خاطر عشق به دوستش، پنهان و محجوب است.