شمارهٔ ۱۴۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ان۷ بیت

گنج های بینهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران

جان من از عالم نام و نشان آمد برونبی نشان شد تا درآمد در جهان بی کران

تا کی آمد در حزاب آباد دل کنجی بدیدتا خراب آباد دل شد سربسر معموراران

چونکه شهرستان دل معمور شد در هر نفسکاروان ها گردد از حق سوی شهرستان روان

دل نبرده هیچ رنجی برسر گنجی رسیدآمدش تا که بدست از غیب کنجی بیکران

در شب تاریک در زمین دل فرود آمد ز چرختا زمین را بگذرانید از هزاران آسمان

تا تجلی کرد مهر مشرقی در مغربیمغربی را جمله ذرات عالم شد نهان

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به کشف گنجینه‌های درونی اشاره می‌کند که در عمق جان انسان نهفته است. او بیان می‌کند که جان او از مرز نام و نشان فراتر رفته و به دنیای وسیع‌تری وارد شده است. این سفر معنوی و درونی باعث می‌شود که دل او از دلشکستگی‌ها و رنج‌ها آزاد شود و به آرامش برسد. آن‌گاه کاروانی از حق به سوی دل روانه می‌شود و دل آن گنجینه‌ها را کشف می‌کند. در نهایت، تجلی نور الهی در گوشه‌ای تاریک زمین موجب بیداری و آگاهی در عالم می‌شود و همه موجودات را به شناخت حقیقت رهنمون می‌سازد.