شمارهٔ ۱۴۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ن۹ بیت

کو جذبه که آن بستاند مرا از منکو جرعه که تا گردم فارغ از من

کو باده ئی که تا بخورم بیخبر شوماز خویشتن که سخت ملولم ز خویشتن

کو آن عزیز مصر ملاحت که تا دمدیک دم خلاص یوسف جان را از جنس تن

کو ساقی موءید باقی که در ازلبودی مدام نقل و میم زان لب و دهن

در حالتی چنین که منم دردمند عشقدرمان دردمن نبود غیر درد من

ای ساقی که مستی از باب دل تستاز روی مرحمت نظری بر دلم فکن

چشمت بیک کرشمه تواند خلاص دادچون من هزار خسته درون را از این فتن

مشکن دل شکسته مارا که پیش از ایناز خود شکسته است از آن زلف پر شکن

در حلق جان مغربی انداز زلف خوداورا بدست خویش برار از چه بدن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دنبال احساساتی است که او را از خودش رها کند. او از جذبه و جرعه‌ای می‌گوید که او را بی‌خبر از خود کند و دلتنگی‌اش از خویشتن را بکاهد. او به یاد عزیز مصر (یوسف) می‌افتد و خواهان نجاتی است که از قید بدن رهایی‌اش بخشد. شاعر از ساقی می‌خواهد که با نگاهی مهربانانه به دلش رحم کند تا شاید بتواند از غم درونی‌اش رها شود. او به چشمان ساقی اشاره می‌کند که می‌تواند روح را رهایی بخشد و از دل شکسته‌اش می‌خواهد که بیشتر نشکسته شود. در پایان، او از زلف محبوب می‌خواهد که در حلق جانش بیفتد و او را به آرامش برساند.