شمارهٔ ۱۳۵
دلبری دارم که در فرمان او باشد دلمهمچو گوئی در خم چوگان او باشد دلم
هر زمان هر جا که می خواهد دلم را میبردزان سبب پیوسته سرگردان او باشد دلم
هیچ با خود مینیاید تا بکی گوئی چنینواله و آشفته و حیران او باشد دلم
عرضه عالم چو نیک آید که چوگان اولاجرم میدان که جولان او باشد دلم
دل بهر نقشی که او خواهد برآید هر زمانکان در او گوهر ز بحر و کان او باشد دلم
بهر مهمانی دل خوان تجلی میدنهدهر زمان از بهر آن مهمان او باشد دلم
چونکه گردد موج زن دریای بی پایان اوساحل دریای بی پایان او باشد دلم
لولو و مرجان او خواهی ز بحز دل طلبزانکه بحر لولو و مرجان او باشد دلم
مغربی از بحر و ساحل بیش ازین چیزی مگویزانکه دائم قلزم و عمان او باشد دلم