شمارهٔ ۱۲۳
ما مست و خراب چشم یاریمآشفته زلف آن نگاریم
از روی نگار همچو مویشسودا زدگان بیقراریم
چون چشم خوشش همیشه مستیممانند لبش شراب خواریم
گر در سر کوی آن پریرویپیوسته چو چرخ در مداریم
سرگشته او بسان چرخیمآشفته او چو روزگاریم
ما دست ز کار و بار شستیمبا عشق چو مرد کار و باریم
تا ما بخودیم در حجابیموز خویش بسی حجاب داریم
به زان نبود که خویشتن رایکسر به نگار وا گذاریم
در هستی دوست نیست کردیموز هستی خویش یاد ناریم
چون خانه اگر ز سر برآییمسر از خط دوست بر نداریم
ای ساقی از آن مئی که باقیستدرده قدحی که در خماریم
تا مست فرو رویم در خودوز جیب عدم سری برآریم
در مهر رسیم مغربی وارایدوست دمی که ذرّه واریم