شمارهٔ ۹۶

۶ بیت

سحر که بوی گل کز جانب گلزار میآیدز چین طره مشکین آن دلدار میآید

بدستی باده ی احمر بدستی مصحف فتویزهی ساقی گلرویان که صوفی وا میآید

جهان شد روشن از ظلمت چو آن رو گشاید زلفکه از روی چو خورشیدش هزار انوار میآید

ز آب دیده در کویش که آن خلد برین باشددلم جنات تجری تحت الانهار میآید

زهر شام سر زلفش هزاران کوه میپوشدکه چون خورشید آنمه رو بصد اظهار میآید

ز عالم گوشه گیر ای جان بیاد آن خم ابرونشین در غار دل کوهی که یار غار میآید