شمارهٔ ۸۴

۶ بیت

به قامت گلرخان سرو روانندهمه شکر لب و شیرین دهانند

بغمزه جان و دلها می ربایندبعشوه دل ز عاشق می ستانند

به تیر غمزه جان ها صید کردندسیه چشمان همه ابرو کمانند

ز اول درد بر عاشق گمارندبه آخر خود دوای بی دلانند

دل از رفتار خوبان بیقرار استچو بنشینند خود آرام جانند

شب از هجر بتان کوهی چه نالیبصبح وصلت آخر میرسانند