شمارهٔ ۲۱

۹ بیت

دل چو شستم ز غیر نقش ادبگفت ما را ز لوح صاد طلب

چون ز اصل و نسب شدم فارغگفت لایق شدی بما فارغب

اولم باده داد و سرخوش کردبعد از آنهم نهاد لب بر لب

بوسها داد بر دهان دلمبا لب خویش داشت عیش و طرب

سحری بود دیدمش روشنروی چون آفتاب مه منصب

گفت پرورده ام بشیر و شکرگفتمش لطف کرده ی یارب

ساغری داد پر ز بدر منیرمی روح القدس نه آب عنب

در کشیدم همه خدا دیدمخواند بر جانم آیت اقرب

چشم کوهی ندیده در شب و روزجز رخ و زلف او بروز و به شب