شمارهٔ ۱۸۸

۳ بیت

گرچه چون پروانه از شمع وصالت سوختمشمع هم میسوزد از آه دل آتش فشان

ما ز لعل یار دندان طمع برکنده ایمچون بکام دل نمی یابیم بوسی از گران

باسگان کوی او میباش شبها تا بروزکوهیا می مال روی زرد خود بر آستان