شمارهٔ ۱۸۴

۵ بیت

بیجان و تن دلم شد با وصل یار واصلتحصیل یار کردیم علمی بود که حاصل

گه گه ز روی باطل حق مینماید ای دوستفرقی نمیتوان کرد ما بین حق و باطل

او شه بدیده خود بیند جمال خود راچشمی دیگر نباشد بر روی دوست قابل

خود عاشقست و معشوق بر خویش عشق بازدبر خوان یحبهم را گر بایدت دلایل

دارد غنای مطلق در غار فقر کوهیجاوید شد مجرد از جان و از تن و دل