شمارهٔ ۱۷

۷ بیت

گر من از عشق جگر خوار بنالم چه عجبیا ز جور و ستم یار بنالم چه عجب

بهوای گل رخسار تو ای سرو بلندگرچه بلبل بچمن زار بنالم چه عجب

جگرم خون شد و از دیده برویم افتادگر بجان از دل بیمار بنالم چه عجب

در خم زلف سیه کار تو چون دربندمزار چون مرغ شب تار بنالم چه عجب

مینوازی چه نی و میکشی از ناز مراوه که از پرده ی پندار بنالم چه عجب

سوختم ز آتش هجران تو ای ماه اگربهر یکدیدن دیدار بنالم چه عجب

دید کوهی که خدا گریه و زاری طلبدگفت گر بر در جبار بنالم چه عجب