شمارهٔ ۱۶

۱۳ بیت

دوشم از غیب میرسید خطابکه ز درد درون بنوش شراب

گفتم ای جان جمله جانهاخوردن می کجا است رای ثواب

گفت هی هی غلط چرا کردینیست جز جام و باده روح حجاب

جزو کل چون شنید وصل دلمناله کردم که هی بیا به شتاب

آمد آن دلربا و پیش آورداز لب لعل باده ی عناب

دل کوهی چو دید ساقی راجاودان الست مست خراب

تو را ای مه سر ماه است امشبکه چشم دیده در راه است امشب

تنم محو است وجان و سینه سر نیزکه جانم پیش از آن شاه است امشب

بزلف خود برآور جانم از تنکه یوسف در تک چاه است امشب

شب بدر است و مهر و ماه قابلمقام لی مع الله است امشب

از این نوری که امشب تافت بر ماهمه ذرات آگاه است امشب

چون نور از رخ خورشید گیردشب اللهست و بالله است امشب

چو کوهی لعل او را در دهان دیددو عالم پیش او کاه است امشب