شمارهٔ ۱۵۹

۴ بیت

صبح چون شعله خورشید برآورد شعاعگشت روشن که جهان است رخت را اقطاع

زاهد و عابد و صوفی بلبت مست شدندباده خوردند و نگشتند کسی را مناع

لمن الملک تو گفتی و زخود نشنودیجز تو گر بود ز ملک تو چنان کرد وداع

کوهیا ناله مکن بر سرهر سنگ چو کبککوه را هست ز افغان تو بسیار صداع