شمارهٔ ۱۴۰

۴ بیت

ما نگردیم ز سودای پریرویان بسنکند دل ز تمنای رخ جانان بس

بلبل روح مرا در چمن باغ جنانروی او نسترن و خط خوش ریحان بس

عندلیب سحری گریه کنان میگویدکه دلم را بسحرگاه گل خندان بس

تا به بیند همه اسماء و صفات خود راپیش دیدار خداوند دل انسان بس