شمارهٔ ۱۱۴

۶ بیت

حبذا مستی که در میخانه ساغر میکشدنقد جان از نفی و از اثبات بر سر میکشد

نیست مثل او بخم و ساغر و جام و شرابباده جان بخش چون از لعل دلبر میکشد

فیض اقدس باشد این گر ذات فایض میشودهمچو مه کو نور از خورشید انور میکشد

نقش اغیار و خیال یار از دل بر تراشکین تجلی را دل پاک قلندر میکشد

مینماید روی چون خورشید از هر سو جمالشاهد جان گر ز تن بر روی چادر میکشد

کوهیا گردن جانست زانرو زلف خویشدل کجائی برد از وی او اگر سر میکشد