شمارهٔ ۱۱۳

۵ بیت

دمید صبح سعادت بطالع مسعودبداد طالع خورشید غیب رو بشهود

ز روی لطف سحرگه مفتح الابوابدری ز وصل برویم چو آفتاب گشود

چو طاق ابروی آنماه مهربان دیدمنبود چاره جانم بجز رکوع و سجود

بطاق ابروی خوبان چه سجده ها می کردکه عین یکدیگر افتاد عابد و معبود

دلم چو دید جمالی که جان ز پرتو اوستیقین شدنش که همین است عاقبت محمود