شمارهٔ ۹۶۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ید۹ بیت

جان سرانگشت آن نگارین دیدعقل انگشت خویشتن بگزید

باد بویش به بوستان آوردغنچه بر خویش پیرهن بدرید

هر شبی در هوای لعل لبشما و چشم سرشک و مروارید

عاشقان جان نثار او کردندزلف هندوش یک به یک برچید

عالمی در غم لبش بودندهیچکس طعم آن شکر نچشید

هر کس از وی حکایتی گفتندکس به کنه کمال او نرسید

هر دلی از کمند عشق بجستباز زلفش به دام عشق کشید

هر که در قید عشق شد مجنونتا قیامت ز بند او نرهید

همچو خسرو بسوخت از رخ اوهر که آن شیوه و شمایل دید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوقه‌ای بی‌نظیر است. شاعر با توصیف نگارین بودن انگشتان معشوق، از تأثیرات عمیق و شگفت‌انگیز او بر دل عاشقان سخن می‌گوید. بوی خوش معشوق در بوستان‌ها می‌پیچد و دل عاشقان را به آهنگ عشق و شوق می‌کشاند. هر شب دل‌باختگان در آرزوی لب‌های او هستند و زلف‌هایش را یکی یکی می‌چینند. عالم در غم لب‌های شیرین اوست و هیچ کس نتوانسته طعم خوش آن شکرین را بچشد. هر کسی داستانی از او دارد، اما هیچ کس به عمق کمال او نرسیده است. عشق به او چون دام است و عاشقان در این دام گرفتار شده و مجنون می‌شوند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که عشق به این معشوق چنان سوزنده است که مانند خسرو، دل هر عاشق را می‌سوزاند.