شمارهٔ ۹۶۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اددهید۷ بیت

زلف یار مرا به باد دهیدباد عنبرفشان زیاد دهید

جادوان کز خطش سبق گیرندشحنه ای هم ازان سواد دهید

ای کسانی که نزد یار منیداز منش زود زود یاد دهید

سوی او رفته اید می ترسمکه شما نیز دل به باد دهید

از لب من به پای او گه گاهبوسه بدهید و پر مراد دهید

خردسالی همی کند بیدادای بزرگان شهر، داد دهید

اشک خسرو همی رود ز فراقگر توانیدش ایستاد دهید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زلف محبوب می‌خواهد که به باد داده شود و از باد عطر خوش را بهبود بخشد. او به جادوگرانی که از زیبایی محبوبش بهره‌مند می‌شوند اشاره می‌کند و از دوستانش می‌خواهد که به یاد منش و رفتار او باشند. همچنین نگران است که آن‌ها نیز دل به محبوب بسپارند. شاعر از آن‌ها می‌خواهد که لبان او را به پای محبوب بوسه دهند و آرزوهایش را برآورده کنند. او به بی‌عدالتی خردسالان در شهر اشاره کرده و از بزرگان می‌خواهد که در این باره اقدام کنند. در پایان، شاعر از فراق خسرو گله‌مند است و از دیگران می‌خواهد که اگر می‌توانند، او را نگه‌دارند.