شمارهٔ ۹۱۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نبرونامد۷ بیت

ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمدهزار جان گرامی ز تن برون آمد

نبرد کس دل آواره باز هر سوییکه بهر دیدن او مرد و زن برون آمد

به زلف شانه همی کرد دی که چندین دلشکسته بسته ز هر یک شکن برون آمد

عجب بود که اگر من زیم در این نوروزکه سبزه تر او از سمن برون آمد

شبم بگفت که چون نی بسوزمت ز نگاهکجا وه از لبش این یک سخن برون آمد

دمی ز خانه برون آکه بینمت ناگاهکه بهر دیدن من جان من برون آمد

به عشق میرد خسرو، چه طرفه فالی بود؟ز غیب کاین سخن از هر دهن برون آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف زیبایی و تاثیر آن بر دل‌ها و جان‌ها می‌پردازد. شاعر از خروج یک زن زیبا از خانه سخن می‌گوید که این رخداد باعث می‌شود هزاران جان گرامی از تن‌ها خارج شوند و همه به تماشای او بیایند. او به زلف‌های این زن اشاره می‌کند که مانند چنگال‌های شکسته دل‌ها را می‌رباید. شاعر به تأثر خود از زیبایی‌های او در نوروز اشاره می‌کند و از شب می‌پرسد که چگونه می‌تواند از زیبایی او بسوزد. در نهایت، اشاره‌ای به عشق می‌کند و به نوعی به فال‌هایی که از دل دیگران نسبت به او می‌رسد، می‌پردازد. این شعر به زیبایی و عشق و تاثیر آن بر انسان‌ها می‌پردازد.