شمارهٔ ۹۰۹
در آن هجوم که یار تو پادشا باشدغم گدا که بود، زیر پا کرا باشد؟
منم به سوز و گدازش، به یاد سیم برتچو مفلسی که هوسناک کیمیا باشد
یگانه با تو چنانم که در جدایی توچو یک تنم که ازو نیمه جدا باشد
تو پادشاه بتانی و خاطرم اینستکه شغل روسیهی بر درت مرا باشد
شوم فدای جمالی که گر هزاران سالکنم نظاره، هنوز آرزو به جا باشد
بلا و فتنه از ان نخل باد، یارب، دورکه برگ و فتنه او میوه بلا باشد
ندانم این دل آواره را که فتوی دادکه بت پرستی در عاشقی روا باشد
فغان ز باد که بوی تو بهر کشتن خلقهمی برد که چو من بیدلی کجا باشد؟
مخواه عاقبت، ای پندگوی، خسرو راچو عاشق است، رها کن که مبتلا باشد