شمارهٔ ۸۱۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: منباشد۹ بیت

گر جام غم فرستی، نوشم که غم نباشدکانجا که عشق باشد، این مایه کم نباشد

سودای تست در جان، نقشت درون سینهحرفی برون نیفتد تا سر قلم نباشد

من خود فتوح دانم مردن به تیغت، امابر تیغ تو چه گویی، یعنی ستم نباشد؟

خونم حلال بادش تا کس دیت نجویدکاندر قصاص خوبان قاضی حکم نباشد

ای دوست، تا نخندی بر پای لغز عاشقدانی که مست مسکین ثابت قدم نباشد

نزدیک اهل بینش کور است و کور بی شکعاشق که پیش چشمش رنگین صنم نباشد

گفتی که عشق نفتد تا خوب نبود، آرینارد شراب مستی تا جام جم نباشد

ای باد صبحگاهی، کافاق می نوردیگر دیده ای، نشان ده، جایی که غم نباشد

خسرو، تو خودنشینی با عاشقان، و لیکندر صیدگاه شیران سگ محترم نباشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و غم است. شاعر می‌گوید که اگر جرعه‌ای از غم را بنوشد، باید آنجا که عشق وجود دارد، غم نباشد. او به عشق و جنون دلبستگی خود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که اگر عشق واقعی باشد، دیگر کسی نمی‌تواند درباره آن قضاوت کند. همچنین ماجرای مرگ به دست محبوب را نیز مطرح می‌کند و می‌گوید که خونش حلال است و در فضایی که خوبان در آن هستند، قضاوت، ناپسند است. شاعر به وضعیت عاشقانه‌اش اشاره دارد و می‌گوید عاشق بی‌خبر از غم و رنج، باید مستحکم باشد. او همچنین از دنیای بینش و واقعیت صحبت کرده و می‌گوید که شیدا و عشق واقعی نیازمند شرایط خاص و جوهره خاصی است. در نهایت، او از صبحگاه و مرور خاطرات عشق صحبت می‌کند و به دنبال فضایی بدون غم و رنج می‌گردد.