شمارهٔ ۸۰۷

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ابدرامد۷ بیت

صبح دمان بخت من ز خواب در آمدکز درم آن مه چو آفتاب در آمد

گشت معطر دماغ جان ز نسیمتمستی تو در من خراب در آمد

ساقی تو گشت چشم مست من از میپهلوی من شست و در شراب در آمد

زانکه بسی شب نخفته ام ز غم توبیهشیم در ربود و خواب در آمد

گشت پریشان دلم چو باد سحرگهدر سر آن زلف نیم تاب در آمد

جستم ازو حال دل، نگفت وی، امازلف وی از بوی در جواب در آمد

خاک ره خود فگن به دیده خسروز آنک بنا رخنه شد، چو آب در آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف لحظه‌ای از بیداری و احساسات عاشقانه شاعر است. او از خواب بیدار می‌شود و با دیدن محبوبش، بوی خوش او جانش را سرشار از شوق می‌کند. در ادامه، شاعری از اثر شراب و می در چشمش می‌گوید و اینکه غم شبانه‌اش را فراموش کرده است. دلش در سپیده‌دم به علت زلف محبوبش پریشان است و با جست‌وجو در احساساتش، زلف معشوق را به عنوان نشانه‌ای از پاسخ احساساتش می‌بیند. در نهایت، او به محبوبش ابراز عشق می‌کند و از او می‌خواهد که بر آن خاک پایش بیفشاند.