شمارهٔ ۸
چنانی در نظر نظارگان راکه رونق بشکنی مه پارگان را
چنان نالان همی گردم به کویتکه دل خون می شود نظارگان را
تو در خواب خوش و من بی تو هر شبشمارم تا سحر سیارگان را
زبس کاین رنج من به می نگرددز من بگرفته دل غمخوارگان را
دوای درد من بر تست، لیکنتو چاره کی کنی بیچارگان را
روی گر، ای صبا، در خانه اوبگویی قصه آوارگان را
دل دیوانه خسرو نکو نیستچگویم بد پری رخسارگان را