شمارهٔ ۷

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: رخودرا۷ بیت

آن طره به روی مه بنهاد سر خود رااز خط غبار آن رخ پوشیده خور خود را

چون دید گل رویش در صحن چمن، زان گلایثار قدومش کرد از شرم زر خود را

مانند قدش بستان چون دید سهی سرویزیر قدمش سبزه بنهاد سر خود را

دیدم به رقیب او بنشسته سگ کویشگفتم که فلان اکنون و ایافت خر خود را

ای ناصح بیهوده چندین چه دهی پندمبگذار مرا بگذار، می خار سر خود را

زان بند قبا دارم پیوسته به دل غصهکاندر پی جان من بربست بر خود را

گفتا ز درم خسرو، منزل به دگر جا کنگفتم که سگ خانه نگذاشت در خود را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته است. شاعر از زیبایی‌های چهره معشوق و تأثیر آن بر خود صحبت می‌کند. او بی‌تابی خود را بیان کرده و به خوبی روحیه عاشقی و غم‌هایش را نشان می‌دهد. شاعر به ناصح می‌گوید که نصیحت‌هایش بی‌فایده است و او نمی‌تواند از عشق خود دست بکشد. همچنین، به دلیل وابستگی به معشوقش، نمی‌تواند به راحتی از احساسات و غم‌هایش فرار کند. در نهایت، اشاره به دشواری‌هایی که به خاطر عشقش تجربه می‌کند دارد.