شمارهٔ ۷۵۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وییدارد۱۰ بیت

هر کسی گاه جوانی تگ و پویی داردگشت باغی و نشاط لب جویی دارد

کس نپرسد که کجایم من بی خانه و جای؟هر خسی خاکی و هر سگ سر کویی دارد

دوست دارم خم گیسوی نکورویان راوان کسی را که دلی در خم مویی دارد

کاشکی خاک شوم من به زمینی کانجاترک من گاه سواری تگ و پویی دارد

تا درونی نبود، محرم شوقی نشودسوزش عود از آن است که بویی دارد

گر سرم دولت چوگانش نیرزد، باریلذتی دارم از آن حال که گویی دارد

هان و هان تا نکند عمر به بستان ضایعهر که در خانه تماشای نکویی دارد

عاشقان باده به جز کأس ملامت نخورندکار مجنون است که سنگی و سبویی دارد

یارب این مذهب خورشید پرستی ز چه خاست؟مگر آن است که چون روی تو رویی دارد

خسرو ار جان به غمت داد، ترا بادا عیشچون تویی را چه غم، ار جان چو اویی دارد؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عاشقانه فردی است که از زیبایی‌ها و جذابیت‌های عشق و جوانی سخن می‌گوید. شاعر احساس سرزندگی و شادابی را در باغ و کنار آب تجربه می‌کند و به محبت و زیبایی‌ها اشاره دارد. او از بی‌خانمانی و بی‌جایی خود شکایت نمی‌کند، بلکه به دوستی و جذابیت‌های عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر آرزو دارد که به خاکی تبدیل شود که در آن عشق و زیبایی وجود دارد. عشق و شوق درونی برای او اهمیت دارد و می‌فهمد که بدون محرم عشق، حس و حالی به وجود نمی‌آید. او به لذتی که از عشق می‌برد اشاره می‌کند و نگرانی از هدر رفتن عمرش را به خاطر زیبایی‌ها دارد. در نهایت، شاعر به تقدیر و خوشبختی می‌نگرد و می‌گوید که در عشق، حتی اگر به اندوهی گرفتار شود، باز هم لذتی از آن می‌برد.