شمارهٔ ۶۶۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انبیرونرود۱۰ بیت

کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون روددوستی نبود که نه با دوستان بیرون رود

خون چندین بی گنه در بند دامن گیر تستوای اگر آن مست من دامن کشان بیرون رود

سوز عشق است، این مبین رنج تب من، ای طبیبکین تبم با جان بهم از استخوان بیرون رود

در دل من جایگه تنگ است و تو نازک مزاجراه ده تا جان مسکین از میان بیرون رود

رو بگردان، ای بلای جمله لشکر، پیش از آنکهم رکابان ترا از کف عنان بیرون رود

کشتنم غم نیست، لیکن از برون خواهی فگندخون من مگذار، باری ز آستان بیرون رود

بیوفا یاران که پیوندند و از هم بگسلندصحبت دیرینه وه کز دل چسبان بیرون رود؟

بانگ پای اسب آیدازدرم، یارب گهیکز سیه بخت من این خواب گران بیرون رود

بگذر از بالین من کاسان شود مردن از آنکدل چو در حسرت بود دشوار جان بیرون رود

چند بپسندی ستم برجان خسرو هم بترسزانکه نیاد بازتیری کزکمان بیرون رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پر درد شاعر می‌پردازد. او از حالتی رنج‌آور و تنهایی رنج می‌برد و نشان می‌دهد که حتی اگر جسم او از دنیا برود، عشق و دوستی‌هایش همچنان در زندگی‌اش باقی می‌ماند. شاعر در مورد ظلم و غم‌هایی که بر او می‌گذرد، سخن می‌گوید و از احساساتی چون عشق و حسرت که در دل دارد سخن به میان می‌آورد. او همچنین به خیانت یاران و جدایی‌های ناخواسته اشاره می‌کند و از خدا درخواست می‌کند که او را از این حال نجات دهد. در نهایت، شاعر به یادآوری سختی‌های زندگی و ترس از فقدان می‌پردازد و تنهایی و درد را به تصویر می‌کشد.