شمارهٔ ۶۳۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: بخواهمکشید۷ بیت

صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشیدیا شبی از دست تو جام طرب خواهم کشید

گر بر آن خمخانه جان دست خواهم یافتنساغری از آب حیوان تا به لب خواهم کشید

گفتی امشب زلف بر دستت نهم تا می کشیده که من تاری ازینسان تا به شب خواهم کشید

گر کشم جعد ترا، گویی مکن ترک ادبعاشق و مستم ز من ناید ادب، خواهم کشید

سوز دل تا کی نهان دارم، برون خواهم فگنددود از جانم برآمد، چند تب خواهم کشید

بوالعجب شد کار من از ناله زارم، هنوزمن درین غم ناله های بوالعجب خواهم کشید

عاشقی درد سر است و کی رود این دردسرتا ز خسرو هر شبی شور و شغب خواهم کشید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حس شوق و درد عشق سخن می‌گوید. او از صبحگاه می‌خواهد که از لب‌های معشوقش حکایتی بگویند و در شب از نوشیدنی شادی‌بخش لذت ببرد. او آرزو دارد که به محلی برسد که بتواند از آب حیات بنوشد و احساس خوشبختی کند. شاعر به معشوقش می‌گوید که اگر زلفش را به دست بگیرد، باید او را به حال خود رها کند، چون عشق و مستی را نمی‌توان با آداب و رسوم محدود کرد. او همچنین ابراز می‌کند که دیگر نمی‌تواند درد دل خود را پنهان کند و باید آن را بیرون بریزد. عاشقی برای او پر از درد و رنج است و امید دارد که از غم و ناله‌های خود رهایی یابد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که عشق برایش چقدر دشوار است و این درد تا کی ادامه خواهد داشت.