شمارهٔ ۶۰۳

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: اندررسد۹ بیت

ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسدفریاد بلبل خوش بود چون گل به بستان در رسد

من خود نخواهم برد جان از سختی هجران، ولیای عمر، چندان صبر کن کان سست پیمان در رسد

آمد خیالش نیم شب، جان دادم و گشتم خجلخجلت بود درویش را، یکدم چو مهمان در رسد

شب در میان کشتگان بشیند چون نالیدنمگفتا که می کن، یک دو شب این هم به پایان در رسد

ای دل که بدخو می کنی از دیدنش چشم مرامعلوم گردد، باش تا شبهای هجران در رسد

امروز میرم پیش تو شرمسار دل شویبر تو چه منت جان من، فردا که فرمان در رسد

آزرده تر زان است دل پیشت که بود اول بسیویرانه ویرانه تر شود جایی که سلطان در رسد

بر پنج روز نیکویی چندین مناز و بد مکنتا چشم را بر هم زنی، بینی که پایان در رسد

گر خسروا، می سوزدت از خامیش رنجه مشوبسیار باید تا هنوز آن شوخ نادان در رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل در مورد احساس درد و فاصله از معشوق است. شاعر از ناله و فریاد در دل شب می‌گوید و صبر خود را در هجران ابراز می‌کند. او به خیالات شبانه‌اش اشاره دارد که باعث خجلت او شده و از دل دردناک خود می‌گوید. شاعر می‌داند که انتظار کشیدن تا رسیدن معشوق اجتناب‌ناپذیر است و به ناتوانی قلبش در برابر دیدار اشاره می‌کند. همچنین تأکید می‌کند که نباید بر نیکویی‌های زندگی زیاد تأمل کرد، زیرا زمان همه چیز را به پایان می‌رساند. در انتها، از مشکلات و رنج‌هایی که در این مسیر وجود دارد سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که باید صبر کرد تا معشوق برسد.