شمارهٔ ۵۶۰
زهر تن چشم او جان را بدزددزهر دل زلفش ایمان را بدزدد
هزاران عمر باید مزد دزدیدشچو آن عیار ما جان را بدزدد
بت محمل نشین زان ره که رفته سترهی خواهد بیابان را بدزدد
گرم ناوک زند خواهد دل منکه از بس شوق پیکان را بدزدد
خوش آن ساعت که از وی بوسه خواهموی آن لبهای خندان را بدزدد
چو دزدانم کشد آن در و گوهرچو گاه خنده دندان را بدزدد
غمت دزدیده عقلم را که دیده ستکه دزد آید نگهبان را بدزدد
ز شرم مردمان تا چند چشممبه دیده اشک غلطان را بدزدد
نخسپد کس شب از افغان خسرواگر چه در دل افغان را بدزدد