شمارهٔ ۵۵۹
جفا کن بو که این دل بازگردددمی با جان من دمساز گردد
به رعنایی چنین مخرام و مستیزکه شهری نیم کشت ناز گردد
چو نامت گویم و ناله برآرمدل و جان همره آواز گردد
نگویم حال خود با کس نخواهمکه کس با درد من انباز گردد
چو ما مردیم بگشا روی و بگذارکه درهای قیامت باز گردد
چه حد هر خسیسی لاف عشقتمگس نبود که صید باز گردد
چه جای عافیت باشد دلی را؟که گرد غمزه غماز گردد
گر آهو چند تگ دارد، نشایدکه گرد ترک تیرانداز گردد
کند افسانه روز بد خویششبی گر خسروت همراز گردد