شمارهٔ ۵۳۷
لب از تو وز شکر پیمانه ای چندرخ از تو وز ختن بتخانه ای چند
چو در پیمودن آری خرمن حسنروان کن سوی ما پیمانه ای چند
درازی هست در موی تو چندانکه می باید به هر مو شانه ای چند
بیازارد گرت زان شانه موییبه پیشت بشکنم دندانه ای چند
سر آن روی آتشناک گردمبیاید شمع را پروانه ای چند
به زلف و عارضت دلهای سوزانشب است و آتش و دیوانه ای چند
مخسپ امشب که از بی خوابی خویشبگویم پیش تو افسانه ای چند
ز چشمم دانه دانه می چکد آبچو مرغان قانعم با دانه ای چند
خوشم با عشق تو بی عقل و بی جاننگنجد در میان بیگانه ای چند
بر آگرد دلم کز جستجویتمرا هم کشته شد ویرانه ای چند
براتم کن ز لب بوسی و بنویسهم از خون دلم پروانه ای چند
وگر نیشی زند از غمزه مستز خسرو بشنود افسانه ای چند