شمارهٔ ۴۹۴
باد آمد و بویی زنگارم نرسانیدپنهان سخنی از لب یارم نرسانید
فریاد من خسته رسانید به کویشفریاد که در گوش نگارم نرسانید
افسوس که بگذشت همه عمر به افسوسبخت آرزوی دل به کنارم نرسانید
ایام جوانی به سر زلف بتان شداقبال به سر رشته کارم نرسانید
چون بلبل دی با نفس سرد بمردمایام به گلهای بهارم نرسانید
چه سود ازین لاف عیاری که سیاستسر بر شرف کنگر دارم نرسانید
گفتم که خورم تیری و ایمن شوم، آن نیزآن کافر دیوانه سوارم نرسانید
مشتاق ملک خاک شدم بر در دهلیزدولت به سراپرده یارم نرسانید
صد شربت خون داد به خسرو ز غم عشقیک جرعه می وقت خمارم نرسانید