شمارهٔ ۳۷۸

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: انگیست۷ بیت

بتی کز ویم رو به دیوانگی ستاگر جان توان برد فرزانگی ست

زدم دی به زنجیر گیسوش دستمرا گفت، باز این چه دیوانگی ست

دلم برد بر بوسه پروانه وارستد جان که این حق پروانگی ست

درونم پر از یار گشت و هنوزازان سو که یارست بیگانگی ست

نگارا، خیال ترا مدتی ستکه با مردم دیده همخانگی ست

مرا کشتی آخر تراکس نگفت؟که بیچاره کشتن نه مردانگی ست

شد از عشق خال تو خسرو هلاکچو مرغی که مرگش زبی دانگی ست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دیوانگی ناشی از عشق و حوادث ناشی از آن است. شاعر از جذابیت و زیبایی معشوقه‌اش صحبت می‌کند و به دیوانگی و شیدایی که به خاطر عشقش به او دچار شده، اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که در زنجیر زیبایی معشوق گرفتار شده و این حالت را نوعی جنون و پروانگی می‌داند. در عین حال، شاعر احساس می‌کند که دلی پر از عشق دارد ولی از طرفی هم بیگانگی و فاصله‌ای با معشوق تجربه می‌کند. در نهایت، شاعر به عواقب عشق می‌پردازد و از آسیب‌هایی که این عشق ممکن است به همراه داشته باشد، سخن می‌گوید.