شمارهٔ ۳۷۷

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ارمبهدست۶ بیت

کجا دولت وصلش آرم به دستکه جز باد چیزی ندارم به دست

سر زلف او تا نگیرد قرارکی آید دل بیقرارم به دست

گهش می فشانم سر خود به پایچه چاره نبود اختیارم به دست

سر آمد درین آرزو روز غمکه افتد شبی زلف یارم به دست

نه بد بر کفم باده بر یاد آنکه باد است ازو یادگارم به دست

ببازم سر خویش، خسرو، اگرگهی دامن وصلش آرم به دست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و دلتنگی عاشقانه است. شاعر به جستجوی وصال محبوب خود می‌پردازد و احساس می‌کند که در دست هیچ چیز جز باد ندارد. او به بی‌قراری و اضطراب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که موهای محبوبش نگیرد، نمی‌تواند آرامش یابد. شاعر در تلاش برای دستیابی به وصال، سر خود را به پای محبوب می‌افشاند و حس می‌کند که هیچ اختیاری بر سرنوشتش ندارد. او به آرزوی دیدن محبوبش در شب اشاره می‌کند و از یاد باده‌ای که به یاد محبوبش دارد، سخن می‌گوید. در نهایت، او می‌گوید که اگر سرش را تقدیم کند، شاید بتواند دامن وصال محبوبش را به دست آورد.