شمارهٔ ۳۷۴
گلستان نسیم سحر یافته ستصبا غنچه را خفته دریافته ست
چنان خواب دیده ست نرگس به خوابکه گویی که او جام زر یافته ست
خبر نیست مر بلبل مست راکه از مستیش گل خبر یافته ست
نسیم چون مشک در خاک ریختمگر بوی آن خوش پسر یافته ست
خیال قدت سر و گم کرده بودولی ناگهان نیشکر یافته ست
چه گویم که سنگین دلش هیچ وقتز سوز دل من اثر یافته ست
به پای خیالت فرو ریخت چشمدری کان به خون جگر یافته ست
بسا شب که بیدار خسرو نشستکه شام غمش را سحر یافته ست