شمارهٔ ۳۳۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناویخت۸ بیت

رخ تو رشته زلف از برای آن آویختکه آفتاب بدان رشته می توان آویخت

روان شدی و مرا از میان همچون مویبه آشکار ببستی و در نهان آویخت

چه کرد پیش رخت گل که گل فروش او رابه دست خود به گلو بسته ریسمان آویخت

دلم چو رشته قندیل از آتش رخ خویشبسوختی و به محراب ابروان آویخت

بماند تا به قیامت به موی آویزانکسی که یک سر مویی در آن میان آویخت

عنان گشاده به دنبالهٔ تو آب دو چشمدو دسته مردمک دیده در عنان آویخت

دلم ز دیده برون شد، بماند در مژگانگزیر کرد ز باران به ناودان آویخت

ز چشم و ابروی او گوشه گیر شو، خسروز ترک مست حذر به چو در کمان آویخت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیفی عاشقانه و نمادین از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر و دل اوست. شاعر به زیبایی چهره و زلف معشوق اشاره می‌کند که به نوعی برای جذب نور خورشید و زیبایی‌های دیگر آویخته شده است. او احساساتی چون عشق، درد و سوختن دل را به تصویر می‌کشد و به رابطه‌ای عمیق و پیچیده اشاره می‌کند که میان او و معشوقش وجود دارد. همچنین، او سخن از دل سوزان و حالت ناامیدی می‌گوید که در پی زیبایی و جاذبه معشوق به وجود آمده است. در نهایت، شاعر از حالاتی چون برون رفتن دل از چشم و ماندن آن در مژگان نیز سخن می‌گوید، که نمادی از احساسات عمیق و تنیدگی آن با معشوق است.