شمارهٔ ۳۰۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اناتشاست۶ بیت

از لعل آتشین تو دل کان آتش استزان لعل سوخته ست دل و جان آتش است

بشکن بتان آزر ازان رو خلیل وارکان روی تو نه روی گلستان آتش است

سرگشته عاشق از تو، بگو، گوی چون برددل اسپ روم و روی تو میدان آتش است

دی تیر می گشادی و می سوختی مرابر تیر نی ز غمزه و پیکان آتش است

این تن که سوز عشق برآورد داد از اوکشتی چوب بر سر طوفان آتش است

خسرو، تنی چو کاه و فراقی درونه سوزدرویش خانه از خس و باران آتش است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و احساسات سوزان خود می‌پردازد. او از "لعل آتشین" معشوقش سخن می‌گوید که دل و جانش را آتشین کرده است. به تبرک خلیل و شکستن بت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی معشوقش از گلستان هم داغ‌تر است. شاعر از عشق و دلتنگی خود می‌گوید که مانند تیرهای می‌سوزد و حالتی سرگشته دارد. او تن خود را به مثابه کشتی‌ای در طوفانی از عشق توصیف می‌کند و به تلخی فاصله و جدایی اشاره می‌کند که بر زندگی‌اش تأثیر می‌گذارد. در نهایت، اشاره به آسیب‌های ناشی از این عشق و فروپاشی ناشی از جدایی را با تصاویری شاعرانه بیان می‌کند.