شمارهٔ ۳۰
ای جهانی بنده چون من مر ترانیست چون من بنده دیگر ترا
دل چو نطفه در رحم خون می خوردتا چرا زاد این چنین مادر ترا
از برای آفت جان منستشانه گر ره می کند بر سر ترا
لشکر فتنه بکش، عالم بگیرفتنه شد چون جملگی لشکر ترا
عالمی را از تو شد پیمانه پرپر نگشت از خون کس ساغر ترا
من ز جورت مو شدم وز آه منجز میان چیزی نشد لاغر ترا
نامسلمانی مکن شرمی بدارچند گویم حال خسرو مر ترا