شمارهٔ ۲۷۷

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: انیکیست۵ بیت

در چمن جان من سرو خرامان یکی ستنرگس رعناش دو، غنچه خندان یکی ست

گفت به غمزه لبش، جان ده و بوسی ستانکاش دو صد جان بدی، وه که مرا جان یکی ست

من ز غم گلرخی ژاله فشانم چو اشکابر درین واقعه با من گریان یکی ست

طرف چمن می روی طعنه زنان سرو رابیش خجالت مده، راه جوانان یکی ست

خسرو دلخسته را بنده صورت نگرچونکه به معنی رسی، بنده و سلطان یکی ست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود، که به شکل سرو خرامان و نرگس توصیف شده، اشاره می‌کند. او از عشق و دل‌باختگی‌اش به این معشوق سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که حتی اگر صد جان داشته باشد، تنها یک جان و دل به وی تقدیم کرده است. شاعر همچنین از غم و اندوه خود به خاطر زیبایی‌های معشوق و احساساتش در برابر او سخن می‌گوید. در نهایت، او به همدلی و پیوند عمیق میان خود و معشوقش اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که در درک معانی و حس‌ها، هر دو یکسان و متحدند.