شمارهٔ ۲۴۶

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)قافیه: ستت۹ بیت

شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستتچه کنم که در نگیرد به دل ستم پرستت

به خم کمند زلفت همه عالم اندر آمدبه چه سان رهم ز بندت، به کجا روم ز دستت

دل من به خاک جویی و نیابیش از این پسکه بماند پای در گل ز غبار زلف پستت

همه وقت شست زلفت من خسته را چو آتشتو چه می کشی نگویی، که چنین خوش است شستت

چو گشایی و ببندی به خمار چشم نرگسشکند هزار توبه ز یکی گشاد دستت

ز دلم به باغ حسنت همه باد تند خسپدتویی، ار چه شاخ نازک، نتوان بدین شکستت

نبود فسردگان را سر دوستکامی ماکه ز خون دیده باشد می عاشقان مستت

نبود همیشه خوبی، ز برای چشم بد راتو زکوة حسن باری بده این زمان که هستت

نفسی نشین و دل ده که برفت جان خسروبگشاد چشم تیری که ز نوک غمزه خستت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از جدایی و ستم چشم محبوبش نالیده و از بند زلف او رنج می‌برد. او تلاش می‌کند تا از تسلط این عشق رها شود، اما نمی‌تواند. دلش به خاطر غبار زلف محبوب به خاک می‌افتد و آتش عشق او را می‌سوزاند. شاعر به زیبایی و فریبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید چگونه آن چشمان نازک و زلف‌هایش به او آسیب می‌زنند. او می‌خواهد همواره در کنار محبوبش باشد و از نرمی و لطافت او لذت ببرد، اما همزمان از درد و رنج عشق نیز سخن می‌گوید. در نهایت، او از محبوبش می‌خواهد که او را فراموش نکند و به دلتنگی‌های او توجه کند.