شمارهٔ ۲۴۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۷ بیت

نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دستچشم و دل هر دو به رخسار تو آشفته و مست

پرده بدرید، کس این راز نخواهد پوشیدغنچه بشکفت، سرش باز نخواهد پیوست

ای که از سحر دو چشم تو، پری بسته شودآدمی نیست که چشم از تو تواند بربست

تا به گلزار جهان سرو بلندت برخاستهر نهالی که نشاندند به بستان بنشست

بهر خون‌ریز مرا دست چه مالی چندین؟خون من به که بریزی و بمالی بر دست

هر که جان در ره جانان ندهد مرده بودمرده هم گر بدهد، در تن او جانی هست

چشم خسرو نتوان بست که در خواب مبینمنع هندو نتوان کرد که صورت مپرست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و شدت احساسات شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نه خواب می‌تواند او را از معشوق جدا کند و نه دلش خالی از عشق است. او همچنین اشاره می‌کند که هیچکسی نمی‌تواند راز عشق و شیدایی او را پنهان کند و زیبایی معشوق به قدری است که هیچ کس نمی‌تواند از او چشم بپوشد. شاعر در ادامه به تحلیل وجودی عشق می‌پردازد و می‌گوید کسی که جانش را در راه محبوب ندهد، در حقیقت مرده است. در نهایت، او به ناچاری در برابر جذابیت معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که مواجهه با زیبایی معشوق غیرقابل اجتناب است.