شمارهٔ ۲۱۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رت۹ بیت

بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرتناتوانم کرد چشم جادوی افسونگرت

رگ برون آمد مرا از پوست در عشقت، مگویکز ز بهر آن خط مشکین بیاید مسطرت

گر زنم جامه به نیل و یا شوم غرقه در آبشادیم، زیرا تو خورشیدی و من نیلوفرت

گر بر آیی بر سپهر و یا خرامی بر زمینآفتاب کشورت خوانند و شاه لشکرت

با چنان خونین لبی کاید همی زو بوی شیرخون من می خور، حلال است آن چو شیر مادرت

چشم من دور، ار بگویم مردم چشم منیزانکه هر ساعت همی بینم بر آب دیگرت

نوک مژگانت ز تیری می شکافد هر زمانسینه ام بشکاف و بنگر، گر نباشد باورت

سینه من بر مثال شانه گردد شاخ، شاخوه مبادا تار مویی کژ ببینم بر سرت

مار زلفت حلقه حلقه در دل خسرو نشستمردم، ار آگه نگردد غمزه جادوگرت

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل، بیان احساساتی عمیق و دردی ناشی از عشق است. شاعر از زلف معشوق و زیبایی‌های او سخن می‌گوید که او را بی‌قرار و ناتوان کرده‌اند. عشق او چنان قوی است که شاعر به شدت تحت تاثیر آن قرار گرفته و خون‌اش در عشق معشوق به جوش آمده است. او حاضر است حتی در سختی‌ها شاد باشد، زیرا معشوقش را همچون خورشید زیبایی می‌داند. او به قدرت چشمان معشوق و جذابیتش اشاره می‌کند که هر بار او را مجذوب می‌کند. شاعر از درد دلش و عواقب عشق می‌گوید و در نهایت، به جادوگری و سحر زلف او اشاره می‌کند که باعث می‌شود در دام عشق گرفتار شود.