شمارهٔ ۱۹۸۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایی۵ بیت

نشدت دل که به این دل شده مهمان آییکعبه دل شوی و در حرم جان آیی

ای مسیح من و جان همه آخر تا کییک نفس بر سر این کشته هجران آیی

خاک آن راه همه قند مکرر گرددبر زمینی که تو زان لب شکر افشانی آیی

چند گویی که شب آیم ز رقیبان پنهانآفتابی تو، محالست که پنهان آیی

بخت را مانی و خسرو به ته فرمانتبخت خسرو تو اگر در ته فرمان آیی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق و longing (دوری و آرزوی وصال) شاعر اشاره دارد. شاعر به معشوق خود می‌گوید که آیا نمی‌تواند به دل او مهمان شود و در حرم جان او بیاید. او در آرزوی دیدار معشوق است و از او می‌خواهد که به سراغش بیاید، زیرا بدون او زندگی بی‌معناست. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و تاثیر او بر زمین اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند شکر است که زمین را شیرین می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که اجازه ندهد عشق و بختش پنهان بماند.