شمارهٔ ۱۹۵۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: می۹ بیت

ای صد شکست زلف ترا زیر هر خمیدر هر خمیش مانده به هر گوشه درهمی

گه گه به ناز شانه کن آن زلف را، مگردلهای دورمانده برون آید از خمی

مویی شدم ز هجر و تو گویی کز این قدرکاین از پی من است نگنجم به عالمی

در رشک آن که در غم تو گرددم شریکمی میرم و غم تو نگویم به همدمی

گر جان رود، تو پرسش بیماریم میاترسم که در دل آیدت از دیدنم نمی

افسوس مردنم مخور، ای پادشاه حسنزیرا گدای مرده نیرزد به ماتمی

چون درد کهنه در دل من یادگار تستیارب مباد درد مرا هیچ مرهمی

گر بی تو در بهشت برندم، زنم ز آهآتش در آن بهشت که گردد جهنمی

نبود عجب که مهر تو می روید از زمینهر جا که از دو دیده خسرو چکد نمی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف عمیق عاشقانه و درد فراق می‌پردازد. شاعر از زیبایی زلف معشوق و تأثیر آن بر دل خود می‌گوید و احساس می‌کند که جدایی از محبوبش، زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. او به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و از اینکه نمی‌تواند احساساتش را با کسی در میان بگذارد، ابراز ناتوانی می‌کند. همچنین، خود را در عذاب عشق توصیف می‌کند و می‌گوید که اگر در بهشت هم باشد، بدون محبوبش، آنجا را جهنم می‌داند. در نهایت، احساسات عمیق و درد ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد و تأکید می‌کند که محبت محبوبش در زندگی‌اش مثل یک گل می‌روید.