شمارهٔ ۱۹۱۲
سزد که سجده کنند، ای برهمن عجمیهمه بتانت که محراب چشم هر صنمی
در آب و آینه بینی همیشه صورت خویشکه آفتاب پرستی و بت پرستی همی
همه ولایت روی تو یاغی ست مگرسواد خطه تو اندکی قلمی
به فرق تاج زمرد برآر چون طاووسدرآ به جلوه که طاووس هندی، ای عجمی
برون کشم رگ جان، بهر چه کشم بارشز عشق تو که نه از لات سومنات کمی
دریغ نیست که سوزند هندوان خود راز دوستیست که چون سومنات محترمی
نموده می شود آفاق، در صفای تنتتو آبگینه هنری نه ای که جام جمی
سیاه تخته هندو بود سفید رخمتو از سیاهی هند ز سفیدیی رقمی
چو گشت خسرو جادو زبون غمزه توبه خواب بستنش افسون هندیی چه دمی؟