شمارهٔ ۱۸۶۲
آنکه جان گویند خلقی، آن توییوانکه شیرین تر بود از جان تویی
شهر دل ویران شد از بیداد توورچه ویران تر شود، سلطان تویی
در بلای فتنه نتوان زیستندیر زی، گره یکی زیشان تویی
تا کیم سوزی که دل بر جای دارچون برین دل صاحب فرمان تویی
از گران جانی من، جانا، مرنجچون درون جان من پنهان تویی
من خوشم، گر سوخته دارم جگراز تو خواهم عذر، چون مهمان تویی
درد خسرو هر زمان افزون تر استاز که گیرم عیب، چون درمان تویی