شمارهٔ ۱۸۵۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدایساقی۷ بیت

نوبهار است و گل و موسم عید، ای ساقیباده نوش و گذر از وعد و وعید، ای ساقی

روز محشر نبود هیچ حسابش به یقینهر که در کوی مغان گشت شهید، ای ساقی

گشت پیمانه چو تسبیح روان در کف شیختا ز لعل تو یکی جرعه کشید، ای ساقی

حاصل از عمر ندارد به جز از حسرت و دردهر که عید است ز میخانه بعید، ای ساقی

آنکه در کوی محبت قدم از صدق نهاددگر او پند ادیبان نشنید، ای ساقی

بارها کرده بدم توبه ز می، باز مراچشم مست تو به میخانه کشید، ای ساقی

زاهد از شرم تو دایم سرانگشت گزدجز در میکده جایی مگرید، ای ساقی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به جشن و شادی در نوبهار و عید اشاره دارد و دعوی می‌کند که در این زمان، باده نوشی و گذر از وعده‌های ناپایدار ضروری است. شاعر به روز قیامت اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌چیز به یقین نخواهد بود مگر کسانی که در کوی عاشقی به شهادت رسند. او همچنین می‌گوید که زندگی پر از حسرت و درد است و کسانی که از میخانه دور هستند عید را نخواهند داشت. در پایان، شاعر درباره زاهدان صحبت می‌کند که از شرم عشق به میکده نمی‌آیند و فقط در میخانه باید گریه کنند. این شعر در واقع تبیینی از عشق، شادی و ارزش‌های معنوی را در مقایسه با زندگی عادی و خشک مذهبی ارائه می‌دهد.