شمارهٔ ۱۸۴۹

قافیه: ینداری۷ بیت

می به جام ار چه زخون من مسکین دارینوش بادت که شکرخنده شیرین داری

دو حیات است ز یک خنده تو عاشق رازانکه در حقه یک خنده دو پروین داری

زان لب ساده گرم بوسه ببخشی، کم ازآنکنظری جانب این گریه رنگین داری

پیش صوفی گذرو، گریه خونین، فرمایتا به خون دست بشوید دلش از دین داری

نگری در من و چون من نگرم برشکنیاین چه فتنه ست که بهر من مسکین داری

خار در بستر تنهاییم افگند فراقزان چه سودم که تو آن بر گل و نسرین داری؟

همه را زنده کنی و بکشی خسرو راجان من این چه طریق است و چه آیین داری؟

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به عشق و احساسات عمیق خود می‌پردازد. او در ابتدا به شراب و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و از شادی که در آن نهفته است می‌گوید. سپس می‌گوید که عشق دو نوع زندگی را از یک لبخند به وجود می‌آورد و بر جذابیت‌های بوسه و حتی گریه و رنگین بودن آن تأکید می‌کند. شاعر از جنبه‌های معنوی نیز سخن می‌گوید و به صوفی دستور می‌دهد که این گریه را به دستشویی خون بشوید، تا از قید دین آزاد شود. او به تضاد بین عشق و درد فراق اشاره کرده و می‌گوید که این احساسات او را در عذاب و اندوه قرار داده‌اند، حتی وقتی که بقیه را زنده می‌کند، خود خسرو (معشوق) در حال نابودی است. در کل، اشعار بیانگر تداخل عشق، درد، عذاب و جستجوی آزادی از قید و بندهای دنیوی است.