شمارهٔ ۱۸۳۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ممیکنی۷ بیت

ای پریوش، هر چه رسم مردمی کم می کنیمی کنی دیوانه و دیوانه تر هم می کنی

زلف تو از پر دلی صد قلب دلها را شکستبس که تو بر تو دلش در زیر هم خم می کنی

بر درت جان می کنم، مزدم ز رویت یک نظرشاه خوبانی، چرا مزد گداکم می کنی؟

خاست طوفانی هم از خاک شهیدان زآستانتوه چگونه خسپد آن خونها که هر دم می کنی؟

کشتگانت را به آب دیده می شویند خلقای عفاک الله تو باری دیده را نم می کنی

شعله های خود، دلا، روشن مکن هر جا، از آنکتازه داغی بر دل یاران محرم می کنی

درد خسرو را زیادت می کنی، ای پندگوتو حساب خویش می دانی که مرهم می کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این بیت‌ها بیانگر احساسی عمیق و دردناک از عشق و فراق هستند. شاعر به محبوبش خطاب می‌کند و می‌گوید که هرچه او از رسم محبت و انسانیت فاصله می‌گیرد، دلش بیشتر آزار می‌بیند و دیوانه‌تر می‌شود. او به زلف محبوب اشاره می‌کند که مانند سلاحی دل‌ها را می‌شکند و از محبوب می‌خواهد که نگذارد محبتش به درد و رنج بدل شود. شاعر از تمسخر و بی‌اعتنایی محبوبش نسبت به احساساتش سخن می‌گوید و به نوعی از او انتقاد می‌کند که چرا به آزار دل‌های عاشقان ادامه می‌دهد. به طور کلی، این اشعار توصیف‌کننده‌ی تنهایی، درد عشق و خواسته‌های ناچیز عاشقانه هستند.