شمارهٔ ۱۸۳۶
سبزه نوخیز است و باران در فشان آید همیمیل دل بر سبزه و آب روان آید همی
ابر گوهر بار پنداری که از دریا کناربار مروارید بسته کاروان آید همی
جای آن باشد که دل چون گل ز شادی بشکفدکز صبا امروز بوی آن جوان آید همی
می رود آن نازنین گیسوکشان از هر طرفصد هزاران دل به دنبالش کشان آید همی
جان من گر زنده ماند جاودان نبود عجبکآب حیوان از لبت در جوی جان آید همی
وه که هر شب با چنان فریاد کاندر کوی تستخواب در چشمت ندانم بر چه سان آید همی
باد هر دم تازه تر گلزار حسنت کز چه روهر سحر خسرو چو بلبل در فغان آید همی